به گزارش روابط عمومی شرکت آب منطقهای بوشهر، مهرزاد احسانی رییس کمیته ملی آبیاری و زهکشی ایران با تشریح این موفقیت، تأکید کرد: معرفی این سازهها گامی بلند در جهت تثبیت جایگاه ایران در عرصههای بینالمللی است.
مهرزاد احسانی افزود: در اجلاس سالانه کمیسیون بینالمللی آبیاری و زهکشی (ICID) که دهه سوم مهرماه در فرانسه برگزار خواهد شد، آثار ثبت شده سال ۲۰۲۶ بهطور رسمی معرفی میشوند و سازههای آبی سیراف، به عنوان نمادی از نبوغ مهندسی ایرانیان در بهرهبرداری از آب در اقلیمهای ساحلی، جایگاه ویژهای در این پروندهها دارد.
سیراف؛ نگینی در میراث آب ایران
احسانی با اشاره به اهمیت ویژه این اثر گفت: سازههای آبی تاریخی سیراف تنها یک اثر معماری نیستند، بلکه بازتابی از دانش پیشرفته ایرانیان در مدیریت، انتقال و ذخیره منابع آب در منطقهای استراتژیک و ساحلی است.
رییس کمیته ملی آبیاری و زهکشی ایران اظهار کرد: انتخاب سیراف برای معرفی به این فهرست جهانی، نشاندهنده پتانسیل بالای این منطقه برای جذب گردشگریِ میراثمحور و تبدیلشدن به یک نقطه کانونی در مطالعات تاریخ آب جهان است.
وی تصریح کرد: با توجه به اهمیت ثبت این اثر، برنامهریزیهای کلانی برای مستندسازی فنی و تاریخی آن صورت گرفته است و امیدواریم با جهانیشدن نام سیراف در فهرست WHIS، توجهها به ضرورت حفاظت، مرمت و توسعه زیرساختهای گردشگری در این منطقه دوچندان شود. احسانی گفت: این موضوع میتواند جریانهای درآمدی پایداری برای جوامع محلی بوشهر به همراه داشته باشد.
نگاهی به سایر آثار معرفیشده
رییس کمیته ملی آبیاری و زهکشی ایران عنوان کرد: در کنار سازههای آبی سیراف، سه اثر دیگر نیز در بسته پیشنهادی ایران به کمیسیون بینالمللی قرار دارند که هر یک نشاندهنده بخشی از شکوه مهندسی آب ایران است.
وی سازههای معرفی شده را اینگونه عنوان کرد: «بند امیر» در استان فارس که یادگار دوران آلبویه است، «پل اللهوردیخان» در اصفهان و «پلبند شادروان» (قیصر) در خوزستان دیگر آثار معرفی شده ایران جهت ثبت جهانی است.
احسانی با اشاره به اینکه سازههای معرفیشده باید حداقل ۱۰۰ سال قدمت داشته و همچنان پویایی خود را در سیستمهای آبیاری حفظ کرده باشند، خاطرنشان کرد: این رویکرد، متفاوت از ثبتهای یونسکو است و مستقیماً بر کارکردِ مدیریت آب تمرکز دارد.
چالش محدودیت سالانه و ضرورت اولویتبندی
رییس کمیته ملی آبیاری و زهکشی ایران با بیان اینکه بیش از ۲ هزار اثر مرتبط با مدیریت آب در کشور شناسایی شده است، افزود: محدودیت معرفی تنها چهار اثر در هر سال، ضرورت تدوین یک استراتژی دقیق و اولویتبندی فنی را بیش از پیش نمایان کرده است.
وی در پایان تأکید کرد: ثبت این آثار، اقدامی راهبردی برای صیانت از هویت تاریخی کشور است. معرفی بینالمللی آثاری همچون سازههای آبی سیراف، به معنای بهرهگیری از تجربه چند هزار ساله ایرانیان در مهار و بهرهبرداری از منابع آب و پیوند زدن آن با دانش روز برای رسیدن به مدیریت مشارکتی و پایدار است.
